Mükemmellik Zorlantısı

Sosyal medyanın da etkisiyle, günümüz insanının en büyük yanılgılarından biri her daim güzel, bakımlı, mutlu ve kusursuz bir yaşam süren insanların var olduğuna inanmak oldu. Ekranlardan ve paylaşımlardan gördüğümüz bu "ideal" hayatlar, farkında olmadan kendimizi onlarla kıyaslamamıza neden oluyor. Oysa ki göz kamaştırıcı görünen o görüntülerin çoğunun arkasında filtreler, seçilmiş anlar ve çoğu zaman gerçekliği olmayan bir kurgu yatıyor. Bu noktada kendi hayatımızda fark ettiğimiz “kusurlar”, aslında varoluşumuzun doğal bir parçası olmasına rağmen, birer eksiklik gibi algılanmaya başlıyor.

Bu kıyaslama döngüsü, zamanla sadece kendimizi eksik hissetmeye sebep olmakla kalmıyor; aynı zamanda bu düzmece mükemmelliği fark ettiğimizde, içimizde tahammülü zorlayan bir sıkışmışlık ve derin bir yalnızlık hissi uyandırıyor. Sahte olanın peşinde koşarken gerçek olanın değerini unutuyoruz. Mutluluk, kusursuzluk ya da başarıya dair bu yapay standartlar, insanın duygusal bütünlüğünü zedeleyen, sürekli bir yetişme ve yetişememe halini tetikleyen bir tuzak haline geliyor.

Buna ek olarak, günümüzde yaşam amaçlarımızın giderek daha fazla maddiyata ve rekabete dayanması, ruhumuzun beslenmesini engelliyor. Sahici bir doyum yerine, dışarıdan onay alarak var olmaya çalışmak; tatminin yerine boşluk koyuyor. Bu nedenle daha önce de bahsettiğim gibi, sağlıklı olan, sürekli mutlu olmayı ya da hatasız bir yaşamı hedeflemek değil. Asıl sağlıklı olan; hüznü, korkuyu, öfkeyi, belirsizliği de tıpkı neşe ve coşku gibi kabul edip yaşayabilmek. Ruhumuzu besleyen, anlamlı yaşam amaçları edinmek; kendi içsel dünyamızla bağ kurmak; hayatı duyguların tüm tonlarıyla deneyimlemek… İşte gerçek iyilik hali bunun içinden geçiyor.